از شعرهایم/ ابوالهول

ابوالهول

پیراهنم در اتوبوسِ واحدی که به لب های تو جان
جانِ برهنه ی بی جانِ جامانده در جنونِ جانبِ دریای کله پا
درکلمه التّو
کلاهِ کامل ِ مکالمه ای
کل کل
تسلیم قاعده
از سر
نه
پا
گفتم که در نرمه های نرم پسینی پرسه زن در سایه های کودن ،
در توی توفانی ی تو در توی هزارتوی برهنگی ی متکثر
اتوبوسِ لب پَرِ بوسه هات
در لیوانِ لادنی
که لبانم را
به لاله های لالِ لبالب
لبانم را
در اتوپیسم الَمپِ پستان هایت
بی ایده و لوژی
می پیچاند
از فراز گردنه
جامه ی بی جانِ او و من
فنجان پیری
که مرا و تبارم را
عالِمانِ خرم دینِ خمارِ چشم های تو
معلم
تعلم
معامله ای
کف دست
هرگز به سرزمین بی بارانِ دشتستان قدم مگذار
که تثلیث بی مثالِ مثلث
مونثی ست
ابوالهول
ایستاده
بر زبانه ی
دریا و
نخل و
باد .